Jak uzyskać przywołanie, które się trzyma gdy dzieje się coś ciekawszego, i bez biegania za psem.

Proszę czytać dalej, jeśli Pan lub Pani chce:

• Zrozumieć, dlaczego pies wraca w domu, a przestaje wracać w parku, nie biorąc tego za upór ani za bunt.
• Zbudować odruch powrotu z bliska, tam gdzie sukces jest jeszcze łatwy i częsty.
• Jak uzyskać dobrowolne powroty, te, które pies wybiera sam, a nie tylko te wymuszone, które trzeba z niego wyciągać.
• Pracować na lince, aby robić postępy bezpiecznie, nie stawiając na swobodę, zanim fakty na nią zapracują.
• Zbudować własną skalę rozpraszaczy, od najłatwiejszego do najtrudniejszego, właściwą dla swojego psa.
• Trzymać w rezerwie przywołanie awaryjne, trenowane osobno i nigdy nieużywane lekkomyślnie.

Od: Léa Fontaine
The Pup Method, metoda krok po kroku oparta na obserwacji, powtarzaniu i pozytywnym wzmacnianiu.

Drogi Opiekunie, który już kiedyś wykrzyczał imię psa przez cały park,

W salonie wraca. W ogrodzie wraca. Potem puszcza Pan lub Pani linkę w parku, przechodzi inny pies, a imię wykrzyczane 3 razy nic nie waży wobec tego, co dzieje się przed psem.

Wtedy rad nie brakuje:

• „Proszę wołać go tylko wtedy, gdy ma Pan lub Pani pewność, że przyjdzie.” Rada jest słuszna, ale niepełna: nigdy nie mówi, jak tę pewność wytworzyć. Bez progresji czeka się jedynie, aż szczęście dopisze.
• „Proszę się schować, przestraszy się, że Pana lub Panią zgubił.” Może zadziałać raz. Budowanie przywołania na niepokoju to budowanie na czymś, czego się nie kontroluje i co szybko się zużywa.
• „Proszę go zbesztać, gdy wreszcie wróci.” To najdroższy z błędów. Pies zapamiętuje to, co dzieje się w chwili, gdy podchodzi blisko. Zbeształy w tym momencie wraca następnym razem wolniej.

Tak przywołanie staje się zakładem. Jednego dnia działa, innego nie, i nie wiadomo dlaczego. Stopniowo przestaje się psa w ogóle spuszczać.

Jeśli Pan lub Pani się w tym odnajduje, proszę o tym pamiętać:

Dzień, w którym wykrzyczałam imię przez cały park, na darmo

Mapa niezawodnego przywołania: etapy, po kolei.

Był 60 metrów ode mnie, za kępą drzew, i nie wracał. Zawołałam go po imieniu 7 razy. Przy siódmym zrozumiałam, że już go nie wołam: zużywam to słowo.

Po powrocie do domu podliczyłam. Przez 3 miesiącewcześniej przywołałam go jakieś 200 razy. Wrócił może 120 razy. I za każdym razem, gdy wracał, spacer się kończył.

Wytrenowałam więc dokładnie odwrotność tego, czego chciałam: powrót nic nie dawał, a brak powrotu nic nie kosztował.

Przywołanie nie ginie od razu w całości. Zużywa się, zawołanie po zawołaniu, za każdym razem, gdy używa się go, nie mogąc go wesprzeć.

Ta książka buduje dokładną odwrotność: setki łatwych sukcesów, potem trudność, i nigdy na odwrót.

Problemem nie jest słowo, którego się używa

Naładować sygnał: setki łatwych sukcesów przed każdą trudnością.

Pies zna to słowo. Nie wie natomiast, co zyskuje, wracając, gdy ma przed sobą królika, zapach albo innego psa.

Za każdym razem, gdy nie wraca i nic się nie dzieje, słowo traci trochę swojej wartości. Za każdym razem, gdy wraca, a spacer natychmiast się kończy, powrót staje się trochę mniej ciekawy.

Przywołanie buduje się więc w 2 kierunkach: co pies zyskuje, wracając, i czego nie traci, wracając.

Zużytego przywołania rzadko naprawia się naciskiem. Naprawia się je, wracając na dystans, na którym pies jeszcze daje radę, i odbudowując od tego miejsca.

W tym miejscu ma Pan lub Pani 2 możliwości

Druga możliwość jest wolniejsza przez pierwsze 2 tygodnie i dużo szybsza przez kolejnych 6, bo nie dokłada się do niej kolejnych niepowodzeń.

6 etapów przywołania

Runda na lince: zyskać dystans, nie tracąc kontroli.

Książka buduje powrót jak drabinę. Każdy etap zatwierdza się przed wejściem na następny.

• Zabezpieczyć naukę. Linka, miejsce, sprzęt: żadna sesja nie może skończyć się ucieczką ani zagrożeniem.
• Zbudować odruch na bardzo bliskim dystansie. Na 2 metry, sto razy, aż powrót stanie się automatyczny i radosny.
• Uzyskać powroty dobrowolne. Te, które pies oferuje sam, warte więcej niż te, o które trzeba poprosić.
• Pracować na lince. Zyskiwać dystans, nigdy nie tracąc kontroli nad sytuacją.
• Wchodzić po skali rozpraszaczy. Własna lista, od najłatwiejszego do najtrudniejszego, przechodzona po kolei.
• Zarezerwować przywołanie awaryjne. Osobny sygnał, trenowany oddzielnie, zachowany na prawdziwe sytuacje awaryjne.

Cała jedna część odpowiada na pytanie, które zadają wszyscy: w którym momencie decyduje się psa spuścić i na podstawie jakich obserwowalnych kryteriów.

Proszę sobie wyobrazić przez chwilę...

• Zawołać jeden raz i zobaczyć, jak pies odwraca się w Pana lub Pani stronę, zanim słowo dobiegnie końca.
• Spuścić go w odpowiednim miejscu dlatego, że mówią to fakty, a nie dlatego, że trzyma się kciuki.
• Wiedzieć dokładnie, na którym etapie się jest, i nad którym pracuje się w tym tygodniu.
• Mieć sygnał awaryjny, na który pies odpowiada, bo nigdy nie został użyty bez potrzeby.
• Powstrzymać się od wołania 10 razy z rzędu, wiedząc, że dziesiąte nic nie znaczy.

„Czy to zadziała u mnie?”

Mój pies nigdy nie wraca w parku. Zatem nie zaczyna się od parku. Książka wraca na 2 metry, w korytarzu, i wchodzi po skali po kolei.

To rasa myśliwska, mówiono mi, że nie ma po co próbować. Rasa zmienia trudność i czas, a nie metodę. Książka zajmuje się psami z silnym popędem do gonienia, w szczególności przy pracy na lince.

Boję się go spuścić. Nie spuszcza się go przed częścią 7 i wyłącznie na podstawie obserwowalnych kryteriów. Do tego czasu całą pracę wykonuje linka.

Ile czasu, zanim zobaczę efekt? Odruch na bliskim dystansie układa się często w od 1 do 2 tygodni. Niezawodność na zewnątrz wymaga 6 tygodni programu.

Dobra wiadomość: większość pracy odbywa się bez ryzyka

Pierwsze etapy opracowuje się w domu, w korytarzu, w ogrodzie albo w spokojnym pokoju, na kilku metrach. Linka przychodzi później, a swoboda jeszcze później.

• Nie trzeba spuszczać psa, aby robić postępy.
• Nie trzeba ogrodzonego terenu od pierwszego dnia.
• Nie trzeba krzyczeć głośniej niż rozpraszacz.

Potrzebne są natomiast łatwe powtórzenia, dobry moment na nagrodę i skala, po której wchodzi się po kolei.

Oto zapowiedź tego, czego się Pan lub Pani nauczy

6 bloków, które łączą zrozumienie, protokół i przeniesienie do codziennego życia.

Część 1: zabezpieczyć naukę

Żadna sesja przywołania nie może skończyć się źle.

• Wybrać miejsce i linkę
• Czego nigdy nie wolno robić w trakcie nauki
• Błędy, które na zawsze psują słowo przywołania

Część 2: zbudować odruch na bliskim dystansie

Setki łatwych sukcesów przed każdą trudnością.

• Pełny protokół 2 metrów krok po kroku
• Wyczucie czasu i wartość nagrody
• Jak poznać, że etap jest solidny

Część 3: uzyskać powroty dobrowolne

Powroty, które pies oferuje, są warte więcej niż te, o które się prosi.

• Wyłapywać i opłacać powroty spontaniczne
• Sprawić, aby powrót opłacał się bardziej niż reszta spaceru
• Nigdy nie każ psu płacić za to, że wrócił

Część 4: pracować na lince

Zyskiwać dystans, nie tracąc kontroli nad sytuacją.

• Prowadzić linkę bez szarpnięć
• Zwiększać dystans odmierzonymi stopniami
• Co robić, gdy nie ma odpowiedzi

Część 5: zbudować skalę rozpraszaczy

Własna lista, lista swojego psa, po kolei.

• Uporządkować rozpraszacze od najłatwiejszego do najtrudniejszego
• Wchodzić wyżej dopiero po kilku wyraźnych sukcesach
• Schodzić niżej celowo po niepowodzeniu

Części 6 i 7: przywołanie awaryjne i decyzja o swobodzie

Sygnał rezerwowy i moment, w którym naprawdę spuszcza się psa.

• Trenować osobno sygnał awaryjny
• Obserwowalne kryteria, które pozwalają na swobodę
• Program praktyczny na 6 tygodni

Oto dokąd prowadzi Pana lub Panią ta książka

Skala rozpraszaczy, ta swojego psa, a nie z książki.

Po 6 tygodni, oto 4 wskaźniki które książka każe sprawdzić:

• Pies, który odwraca się w Pana lub Pani stronę zanim słowo dobiegnie końca, na bliskim dystansie.
• Powroty dobrowolne, oferowane przez psa, po kilka razy na spacer.
• Zapisana skala rozpraszaczy, z dokładnym poziomem, na którym się jest.
• Jeden sygnał awaryjny trzymany w rezerwie, nigdy nieużywany lekkomyślnie.

Decyzja o spuszczeniu psa staje się decyzją opartą na faktach, a nie zakładem.

Oto wszystko, co Pan lub Pani otrzymuje dziś

• Pełna książka cyfrowa „Uzyskaj niezawodne przywołanie mimo rozpraszaczy”, siedem ilustrowanych części(wartość 169 zł)
• Program praktyczny na 6 tygodni, etap po etapie(w zestawie)
• Tabela rozpraszaczy, do wypełnienia dla swojego psa i swojego otoczenia(w zestawie)
• Rozwiązane przypadki z życia, z decyzją do podjęcia za każdym razem(w zestawie)
• Załączniki do wydruku, aby zapisywać sukcesy zamiast wrażeń(w zestawie)
• Łączna wartość309 zł

Cena podana na tej stronie jest ceną pobieraną przy płatności. To zakup jednorazowy, bez abonamentu. Produkt jest cyfrowy i zostaje dostarczony e-mailem po potwierdzeniu płatności.

Léa Fontaine, The Pup Method