Jak mijać inne psy tak, aby spacer nie zamieniał się w szarpaninę na smyczy, i bez przechodzenia za każdym razem na drugą stronę ulicy.

Proszę czytać dalej, jeśli Pan lub Pani chce:

• Zrozumieć, dlaczego pies reaguje na jedne psy, a na inne nie, bez wniosku, że jest źle wychowany.
• Rozpoznać moment przełomu, tę dokładną chwilę, w której pies już Pana lub Pani nie słyszy, i zadziałać, zanim do niej dojdzie.
• Przygotować drogi wyjścia, które naprawdę działają, ćwicząc je wtedy, gdy w zasięgu wzroku nie ma żadnego psa.
• Zmienić to, co zapowiada psu obecność innego psa, zamiast po prostu zakazywać mu reakcji.
• Jak zorganizować prawdziwe ćwiczenia mijania, na właściwym dystansie, zamiast znosić przypadkowe spotkania.
• Wiedzieć, co robić, gdy pies pojawia się znikąd, w sytuacji, na którą nie wystarczy ani teoria, ani cierpliwość.

Od: Léa Fontaine
The Pup Method, metoda krok po kroku oparta na obserwacji, powtarzaniu i pozytywnym wzmacnianiu.

Drogi Spacerowiczu, który lustruje chodniki,

Zna Pan lub Pani tę scenę. Idzie się spokojnie, a potem dostrzega sylwetkę na końcu ulicy. Ciało tężeje szybciej niż ciało psa. Skraca się smycz, przyspiesza, i wszystko rozgrywa się w kilka sekund.

Po kilku takich sytuacjach zawsze słyszy się te same rady:

• „Trzeba go socjalizować, proszę zabierać go na spotkania z innymi psami.” Mnożenie spotkań, gdy każde kończy się źle, trenuje tylko to, co idzie źle. Nie liczy się liczba minionych psów, lecz liczba udanych minięć.
• „Proszę go nie nagradzać, bo utrwala Pan lub Pani reakcję.” Szczekający pies niczego nie kalkuluje. Zmienia się to, co zapowiada mu obecność innego psa, i pracuje się nad tym przed reakcją, a nie w jej trakcie.
• „Proszę pociągnąć smycz i iść dalej.” Napięcie na smyczy pojawia się dokładnie wtedy, gdy pies widzi drugiego psa. Grozi to dołożeniem dyskomfortu właśnie tam, gdzie chciało się spokoju.

Tak zmienia się godziny wyjść, wybiera puste ulice, zawraca coraz wcześniej. Spacer staje się operacją unikania, a świat psa kurczy się tydzień po tygodniu.

Jeśli Pan lub Pani się w tym odnajduje, proszę o tym pamiętać:

Dzień, w którym zrozumiałam, że działam za późno

Mapa bodźców: co wywołuje reakcję psa i na jakim dystansie.

Przez wiele miesięcy robiłam to samo: widziałam nadchodzącego psa, skracałam smycz, podnosiłam głos, i zawsze kończyło się tak samo.

Pewnego popołudnia postanowiłam tylko patrzeć. Spacer po spacerze notowałam dokładny moment, w którym mój pies się zmieniał. Nie moment, w którym szczekał: od 4 do 6 sekund wcześniej.

Ucho, które się obraca. Ciało, które zastyga na pół sekundy. Wzrok, który się zatrzymuje. Zawsze te same znaki, zawsze w tej samej kolejności.

Nie spóźniałam się o kilka sekund. Spóźniałam się o 15 metrów.

Od chwili, w której zaczęłam działać przed od tego punktu, wszystko się zmieniło. Nie w jeden dzień, ale pierwszy spacer bez incydentu przyszedł w mniej niż 2 tygodnie.

Problemem nie jest samo minięcie, tylko to, co je poprzedza

Martwe pole: to, co pies widzi przed Panem lub Panią.

Między chwilą, w której pies widzi drugiego psa, a chwilą, w której reaguje, prawie zawsze dzieje się coś jeszcze: ucho, które się porusza, ciało, które zastyga, wzrok, który się zatrzymuje. Ta chwila trwa sekundę albo 2 i jest jedyną, w której ma się jeszcze wpływ.

Po przekroczeniu tego punktu głos już nie dociera, smakołyk nie interesuje, a smycz dokłada tylko przymusu. To nie jest nieposłuszeństwo, po prostu jest za późno.

Cała praca polega więc na cofnięciu się o jeden stopień: więcej dystansu, mniej zaskoczenia i ćwiczenie, w którym pies może odnieść sukces, zanim dojdzie do minięcia.

Nigdy nie pracuje się nad samym minięciem. Pracuje się nad dystansem, na którym pies jest jeszcze w stanie Pana lub Panią usłyszeć.

W tym miejscu ma Pan lub Pani 2 możliwości

Druga możliwość wymaga cierpliwości przez pierwsze 2 tygodnie. Potem daje zwykłe spacery, czego unikanie nie daje nigdy.

Progresja przez 6 tygodni

Łuk minięcia, trasa, która omija spotkanie twarzą w twarz.

Książka układa pracę w kolejności, która nie pomija żadnego etapu, bo każdy umożliwia następny.

• Najpierw zabezpieczyć. Sprzęt, sposób trzymania smyczy i zasady wyjść, aby żadna sesja nie mogła się źle skończyć, gdy Pan lub Pani się uczy.
• Odczytać moment przełomu. Rozpoznać sygnały poprzedzające reakcję, u SWOJEGO psa, a nie w ogólnej tabelce.
• Przygotować drogi wyjścia. Zawrót, przywołanie i szerokie ominięcie, przećwiczone na spokojnie, bez żadnego psa w zasięgu wzroku.
• Zmienić zapowiedź. Sprawić, aby widok psa w oddali zapowiadał coś przyjemnego, na dystansie, na którym jest to jeszcze możliwe.
• Zorganizować prawdziwe minięcia. Przygotowane ćwiczenia, a nie znoszone spotkania, ze zmianą tylko jednej zmiennej naraz.
• Poradzić sobie z zaskoczeniem. Co robić, gdy luźno biegający pies pojawia się znikąd, i jak odbudować sesję, która poszła źle.

Dziewiąta część daje 6 rozwiązanych przypadków: za każdym razem, którą zmienną zmienić najpierw i dlaczego.

Proszę sobie wyobrazić przez chwilę...

• Zobaczyć psa na końcu ulicy i poczuć, że ma się jeszcze czas na decyzję.
• Mieć czysty zawrót, przećwiczony sto razy na spokojnie, który zadziała w dniu, w którym będzie potrzebny.
• Wychodzić w normalnych godzinach, w swojej okolicy, bez sprawdzania przez okno przed każdym spacerem.
• Mierzyć postępy w zyskanych metrach, a nie w uniknionych incydentach.
• Wiedzieć, co robić po złym spotkaniu, zamiast rezygnować ze spacerów na 3 dni.

„Czy to zadziała u mnie?”

Mój pies jest reaktywny od 3 lat, czy nie jest za późno? Nie. Dystans roboczy istnieje w każdym wieku i przy każdej historii. Na początku jest po prostu większy, a progresja zajmuje kilka tygodni więcej.

Mieszkam w mieście, nie mogę zrobić 20 metrów odstępu. Książka zajmuje się dokładnie tym przypadkiem: narożniki, zaparkowane samochody jako osłony, zmiany chodnika i godziny, w których ulica pozostaje przejezdna.

Nie mam nikogo, kto pomógłby mi z drugim psem. Większość etapów opracowuje się samodzielnie. Ćwiczenia z 2 psami pojawiają się dopiero w części 5, a książka wyjaśnia, czym je zastąpić.

A jeśli pies pojawi się znikąd? To cała część 6: co zrobić na miejscu i jak odbudować sesję później, nie tracąc postępów.

Dobra wiadomość: nie potrzeba ani placu treningowego, ani grupy

Większość ćwiczeń robi się samemu, na spokojnej ulicy albo w mało uczęszczanym parku, ze smyczą, odpowiednimi nagrodami i kilkoma minutami.

• Nie trzeba stawiać psa naprzeciw problemu, aby zrobił postępy.
• Nie trzeba drugiego psa, aby opracować większość etapów.
• Nie trzeba wyeliminować każdej reakcji w pierwszym tygodniu.

Trzeba natomiast wiedzieć, od jakiego dystansu zacząć, co obserwować i kiedy się zbliżyć. I dokładnie to daje ta książka.

Oto zapowiedź tego, czego się Pan lub Pani nauczy

6 bloków, które łączą zrozumienie, protokół i przeniesienie do codziennego życia.

Część 1: zabezpieczyć, zanim zacznie się trenować

Żaden postęp się nie utrzyma, jeśli spacer może się źle skończyć, gdy Pan lub Pani się uczy.

• Sprzęt, który chroni, nie dokładając przymusu
• Sposób trzymania smyczy, który zostawia psu przestrzeń wyboru
• Zasady wyjść, dopóki praca nie jest ułożona

Część 2: odczytać moment przełomu

Jedyna chwila, w której ma się jeszcze wpływ, i jak rozpoznać ją u swojego psa.

• Sygnały poprzedzające reakcję, jeden po drugim
• Zbudować własną skalę, a nie skalę z książki
• Zdecydować z góry, co się zrobi na każdym poziomie

Część 3: przygotować drogi wyjścia bez żadnego psa w zasięgu wzroku

To, co musi być automatyczne w dniu, w którym sytuacja się zaciśnie.

• Czysty zawrót, przećwiczony na spokojnie
• Przywołanie, które działa w ruchu
• Szerokie ominięcie, bez szarpnięć

Część 4: zmienić to, co zapowiada obecność psa

Sedno pracy i część, którą prawie wszyscy pomijają.

• Dlaczego dystans warunkuje całą resztę
• Dokładne wyczucie czasu przy skojarzeniu
• Błędy, które odwracają zamierzony efekt

Część 5: zorganizować prawdziwe ćwiczenia mijania

Przejść od spotkań znoszonych do spotkań przygotowanych.

• Przygotować ćwiczenie ze zmianą jednej zmiennej
• Mijać równolegle, zanim zacznie się mijać twarzą w twarz
• Wiedzieć, kiedy podnieść poziom, a kiedy cofnąć się o krok

Części od 6 do 9: prawdziwe życie, utrwalenie i rozwiązane przypadki

Co się dzieje, gdy nic nie idzie zgodnie z planem.

• Luźno biegający pies, który się pojawia, i odbudowa po nim
• Plan na 6 tygodni do dostosowania do swojej okolicy
• 6 rozwiązanych przypadków: którą zmienną zmienić najpierw

Oto dokąd prowadzi Pana lub Panią ta książka

Kalendarz 6 tygodni: co się opracowuje i kiedy.

Po 6 tygodni, pies nie powinien być obojętny na inne psy. Powinien Pan lub Pani mieć 4 rzeczy:

• Znany dystans roboczy znany, zmierzony, który skraca się tydzień po tygodniu.
• Jeden czysty zawrót który działa w dniu, w którym jest potrzebny.
• Spacery w normalnych godzinach, w swojej okolicy, bez sprawdzania przez okno.
• Zapisany sposób postępowania na psa, który się pojawia, zamiast improwizacji.

Od tego momentu spacer znowu jest spacerem, a nie akcją obserwacyjną.

Oto wszystko, co Pan lub Pani otrzymuje dziś

• Pełna książka cyfrowa „Naucz psa spokojnie mijać inne psy”, dziewięć ilustrowanych części(wartość 169 zł)
• Plan progresji przez 6 tygodni, do dostosowania do swojej okolicy i swojego psa(w zestawie)
• Karty spacerowe do wydruku: dystans roboczy, zaobserwowane sygnały, podjęta decyzja(w zestawie)
• 6 rozwiązanych przypadków, aby wybrać właściwą zmienną, gdy praca stoi(w zestawie)
• Załączniki do wydruku, do trzymania w kieszeni podczas wyjść(w zestawie)
• Łączna wartość309 zł

Cena podana na tej stronie jest ceną pobieraną przy płatności. To zakup jednorazowy, bez abonamentu. Produkt jest cyfrowy i zostaje dostarczony e-mailem po potwierdzeniu płatności.

Léa Fontaine, The Pup Method